Stel je een skipiste voor, midden in de zomer. Geen sneeuw. Wel stof, wortels en een helling waar je liever niet te lang over nadenkt. Bovenaan staan trainingsmaatjes die vaak twintig jaar jonger zijn dan zij. En toch is zij degene die onderaan nog wil doorgaan.
Manon Hooijschuur, van Spiruella, eet plantaardig, is zes keer wereldkampioen downhill bij de Masters en begon pas rond haar veertigste met de sport. Dat laatste mag je even laten bezinken.
Manon van Spiruella: van laatbloeier naar regenboogtrui
Voor wie het niet kent: bij downhill neem je de lift naar boven en rijd je zo snel mogelijk naar beneden, over een parcours met natuurlijke en gemaakte obstakels. Tegen de klok. Adrenaline gegarandeerd.
In de aanloop naar 2018 kondigde Manon aan dat ze Masters Wereldkampioen Downhill zou worden. Het was eruit voordat ze er erg in had, en hardop klonk het vreemd. Logisch ook. Ze had drie jaar ervaring, nog nooit een downhillwedstrijd gereden en nog maar zes maanden om zich voor te bereiden.
Ze won dat jaar. In 2021 werd het zilver, daarna volgden de titels in 2022, 2023, 2024, 2025 en 2026. Zes keer regenboogtrui, één keer tweede.
Zo’n reeks komt niet uit de lucht vallen. Eind maart streken de masters neer in Nevados de Chillán in Chili voor de UCI MTB Masters World Championships, met categorieën van 35-plussers tot en met zeventigers. Wie daar aan de start staat, heeft niet even een weekendje geoefend.
Vegan sporter op de piste: trainen, eten, herstellen
Downhill lijkt een sport van pure durf. Maar achter elke afdaling zitten uren op de fiets, cardio, krachttraining en een lijf dat het allemaal moet kunnen hebben. Manon waarschuwt zelf voor overtraining, zeker op latere leeftijd. Je wordt er niet alleen moe van, ook minder scherp, en in deze sport is een foutje meteen een valpartij.
Herstel bepaalt dus alles. Volgens haar gaat dat bij haar merkbaar sneller dan bij jongere trainingsmaatjes, en ook na een crash verloopt het herstel sneller dan de dokters voorspellen. Haar eigen schatting: voor zo’n tachtig procent heeft dat met voeding te maken. Dat is een ervaring, geen wetenschappelijke uitspraak, en elk lichaam reageert anders. Toch blijft het hangen, dat beeld van een vegan sporter die de jeugd bijhoudt. De route ernaartoe begon rustig. Tijdens een vakantie in Nieuw-Zeeland las Manon een boek over gezonde gewoontes, en al snel besloot het gezin hoofdzakelijk plantaardig te eten. Minder suiker volgde, en meer oog voor wat er op het bord ligt. Plantaardig sporten was geen project meer, het was gewoon hoe er thuis gegeten werd.
Het blijft ook een gezinszaak. Haar man Robin, ooit commando, deed mee aan de Red Bull Romaniacs, een zware enduro-wedstrijd, en dochter Leyla helpt mee met de social media van de webshop.
Plantaardig sporten met superfoods als aanvulling
Eten blijft de basis, vindt Manon. Daarbovenop kwamen superfoods. Toen steeds meer vrienden haar om advies vroegen, groeide uit al die vragen Spiruella: een biologische natuurwinkel met superfoods en supplementen, volledig Skal-gecertificeerd.
Zelf neemt ze het hele jaar door maar een paar supplementen. Kurkuma is er een van. Voor haar bleek het een waardevolle aanvulling op de herstelroutine, zegt ze. Een wondermiddel? Nee. De winkel doet ook geen claims over genezing of behandeling; het blijft een aanvulling op een gevarieerd, gezond eetpatroon.
Wat jij van een vegan sporter kunt leren (ook zonder helm)
Je kent het gevoel wel. Zaterdagochtend, de sportschoenen staan klaar en je lichaam wil terug onder het dekbed. Manons verhaal zegt niet dat je ineens een berg af moet. Het zegt iets bescheidener: begin, ook al ben je laat. Drie jaar ervaring was voor haar genoeg om een droom hardop uit te spreken.
Tweede les: rust is geen luiheid. Een zaterdag zonder haast, thee op het aanrecht, zelf brood bakken terwijl je spieren bijkomen. Ook dat is herstel. Voor wie plantaardig sport, is eten geen bijzaak meer maar een vast onderdeel van het trainingsschema.
Plantaardig sporten begint met één stap
Moet je daarvoor wereldkampioen willen worden? Nee. Manon laat vooral zien dat leeftijd geen reden is om te wachten, en dat wat je eet meetelt, op de piste en ver daarbuiten. Haar gezin voelt zich naar eigen zeggen beter dan ooit. En het verhaal van Spiruella begon niet met een masterplan, maar met een boek op vakantie en het besluit om het eens anders te doen. Eén stap, dan de volgende. De rest komt onderweg.